31 Ocak 2014 Cuma

Elveda...

Bugün her zamanki günler gibiydi.Güneş doğudan doğup batıdan batıcaktı.Sabah ezanıyla horozlar ötecek,öğlen 12de güneş tam tepede olup içimizi ısıtacaktı.Çalışan aile bireyleri 5de paydos edecek,evlerine sıcak ekmeklerini götürecekti.Akşam muhabbetler eşliğinde güzel yemekler yenilecekti.Sonra gece olup uykular gelince herkes yumuşacık yataklarına doğru yol alacaktı.Herkes için çok güzel olmasa da öyle ya da böyle bir günü daha bitireceklerdi.Ama o gün onun için bitmez oldu,bitiremez oldu,bitmemesi için dua etti.Veda zor işti.Güle güle demenin ne kadar zor olduğunu önceden de bilirdi.Ama bu seferki farklıydı.Diğerlerinde hep bir umudu vardı içinde.Buluşacaktı yine sevdiklerine,sarılacaktı yine kardeşlerine,öpüp başına koyacaktı anasının elini,babasının mezarını yine ziyarete gidebilecekti;bilirdi.Kesin diyemezdi.Çünkü ölüm vardı,dile geldiğinde hep Allah korusunla devam ettirdiği.Ama onun dışında her vedasında bilirdi yine buluşabileceğini özlem duyduklarına.Ama işte bu sefer terk edecekti burayı dönmemek üzere.Elveda demenin veda etmekten daha zor olduğunu da bilirdi.İşte o an şehirde tüm afetler aynı anda oluyordu sanki.O an ki ağzından dökülüveriyordu elveda...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder